پیوندهای مفید
آمار
| تعداد نشریات | 33 |
| تعداد شمارهها | 874 |
| تعداد مقالات | 8,516 |
| تعداد مشاهده مقاله | 53,735,874 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,831,141 |
شکلدهی روایت اجراییِ فناورانه در «هفت نهر رودخانه اوتا» و «کوریولان» اثر رابرت لپاژ بر مبنای نظریه استیو دیکسون | ||
| پژوهشهای میانرشتهای هنر | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 29 مرداد 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22124/ira.2026.33769.1104 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدرضا (علی) حاجی ملاعلی* 1؛ محسن اولیایی2 | ||
| 1گروه تئاتر، دانشکده هنر، دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران | ||
| 2کارشناسی ارشد، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| ورود فناوریهای نوین به تئاتر معاصر، دگرگونی بنیادینی در ساختار روایت، تجربه اجرایی و نقش مخاطب ایجاد کرده است. این مقاله با هدف اصلی واکاوی چگونگی تبدیل فناوریهای نوین به عنصری روایتساز در کارگردانی تئاتر، به مطالعه دو اثر شاخص از رابرت لپاژ، کارگردان پیشرو کانادایی، یعنی «هفت نهر رودخانه اوتا» و «کوریولان» میپردازد. فرضیه پژوهش آن است که در آثار لپاژ، فناوری نه بهعنوان ابزاری کمکی یا تزئینی، بلکه بهمثابه عاملی روایی مستقل عمل میکند که امکان بازتعریف مؤلفههای بنیادین روایت (زمان، فضا، بدن و نقش مخاطب) را فراهم میآورد. روش پژوهش از نوع کیفی و مبتنیبر مطالعه موردی است و گردآوری اطلاعات از طریق سه روش مکمل انجام شده است: ۱) مطالعات کتابخانهای شامل بررسی کتابهای تخصصی، مقالات علمی، پایاننامهها و گفتوگوهای منتشرشده؛ ۲) مشاهده و تحلیل تصویری اجراها از طریق ویدئوهای دریافتشده از کمپانی اکسماشینا و نیز بخشهای موجود در پلتفرمهای دیجیتال؛ ۳) بررسی اسناد اجرایی، نقدها و گزارشهای تخصصی مرتبط با آثار. چارچوب نظری پژوهش مبتنیبر مطالعات اجرای دیجیتال (بهویژه آرای استیو دیکسون) است و تحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و در پنج سطح (بازتعریف زمان، گسترش فضا، دگرگونی بدن، تغییر نقش مخاطب و تولید حافظه) صورت گرفته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که در آثار لپاژ، فناوری با بهرهگیری از ویدئوپروژکشن، تصویربرداری زنده، معماری متحرک صحنه و بدن مدیافوریک، ساختار روایت خطی را به تجربهای چندزمانی، فضامحور و تعاملی بدل میسازد. فناوری در این آثار، نهتنها زمان و فضا را بازتعریف میکند، بلکه بدن بازیگر را از جسمی صرف بهواسطهای میان واقعیت و بازنمایی رسانهای ارتقا میدهد و مخاطب را از ناظر منفعل به مشارکتکنندهای فعال در فرایند تولید معنا تبدیل میسازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| روایتگری فناورانه؛ بدن مدیافوریک؛ رابرت لپاژ؛ هفت نهر رودخانه اوتا؛ کوریولان؛ اجرای دیجیتال | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 15 |
||